Taş ocaklarının gelişmesi taşların çıkarılmasında olduğu gibi oldukça yavaş olmuştur. Roma'da taş ocaklarındaki gelişmeleri incelerken, taşın en çok kullanıldığı alan olan mimarlıktaki gelişmeler göz önüne alınmalıdır. Aslında Eski İtalik gelenekte taşa dayalı mimari yoktu, yapıların büyük bölümü ahşap ve pişmiş topraktandı. Romalılar'ın herhangi bir düzenleme gerektirmeyecek kadar az miktarda kullandığı taşlar da yakınlardaki ocaklardan sağlanarak taşıma sorunu aşılmaktaydı. Topraklarının genişlemesiyle elde ettikleri yeni kaynakları kullanmakta çok gecikmeyen Romalılar kendileri için yeni olan bazı taş cinslerini, örneğin renkli mermerleri, tanıştıkları farklı kültürlerin de etkisiyle yaygın biçimde kullanmaya başladılar. Roma'da kullanılan yapı taşlarından mermer dışındakilerin ticari açıdan fazla bir önemi yoktu; mermerin yaygınlaşmaya başlaması ve Romalılar'ın betonu geliştirmesi bunların en fazla harç katkısı olarak kullanılmalarına yol açtı.

Bu kemerlerindedir. MÖ 2. yy.'ın sonuna doğru yapılarda kullanılmaya başlanan Gabine taşına, peperinodan daha aşağı kalitede olduğundan sınırlı yer verilmişti. Yine de, herhalde ekonomik nedenlerle Iulius Caesar ve Augustus forumlarında kullanılmıştı.

Süngertaşı (pumix), Roma yapılarında pek büyük rol oynamamıştır. Ama başka amaçlarla çeşitli kullanımları söz konusudur: Örneğin toz haline getirilen süngertaşı mermer kesimi ve cilası için kullanılırdı. Antik yazarlar, bu terimi nymphelerin sözde mağaralarında bulunan sarkıt oluşumları için de kullanmışlardır.